1 ใจ 2 ดวง เป็นกำลังใจ

            คนพิเศษบางคนอาจจะมี 1 เดียวที่ยึดมั่นไว้ในใจ  แต่ถ้ามากกว่า 1 ก็ไม่น่าจะผิดใช่ไหมถ้าจับวางให้ถูกที่  และเหมาะสม  ให้เสมอกันในความจริงใจที่ให้  แต่ในความเข้าใจ  ทำใจ  ที่สื่อสารในมิตรสัมพันธ์เราจัดลงตัวได้ยาก  ขึ้นกับบุคคลแต่ละบุคคล  สำหรับข้าพเจ้าการให้เกียรติให้ทุกคนเสมอกัน  ต่างกันก็ตรงที่คนคนนี้เข้าใจว่าเขาเป็นแบบนี้  และอีกคนนี้ต้องเข้าอีกแบบนี้  เป็นการเข้าใจที่คิดว่าเข้าใจแบบเท่าเทียมกันเพราะคนเราไม่เหมือนแต่คล้ายกันจึงต้องให้การเข้าใจที่คล้ายกันมาก  ไม่ผิดไม่แตกต่างใช่ไหม...แต่คำตอบที่ได้รับก็คือ..เห็นแก่ตัวเกินไปหรือเปล่า...ตอบว่าไม่ใช่...เป็นการเข้าใจคนที่แตกต่างแบบคล้ายกันมากด้วยการเข้าใจที่ให้ใกล้เคียงกันมากนั่นเอง...เป็นธรรมที่สุดแล้วล่ะ..บนความแตกต่างที่ยังไงก็ไม่เหมือนกันแน่นอน...แม้ฝาแฝดก็ตาม...เพราะการเข้าใจที่ให้แบบใกล้เคียงไม่น่าจะผิด...ถ้าฉันเป็นคนตอบคำถามนี้เอง...เป็นธรรมและมั่นใจว่าทุกคนได้รับความเข้าใจที่เสมอกัน...ในมุมมองหนึ่งของปมชีวิตที่คิดได้ต่างและหลากหลายอย่างเหมาะสมและสวยงาม......ฝากสะท้อนในทุกมุมมองที่ต้องการสะท้อนเชิงบวกด้วยกัน

ว้าวุ่นใจที่ต้องเป็นระบบ

         กับการจะเปิดเทอมใหม่  กับการรับการประเมินรอบสามที่ยังไม่ถือว่าพร้อมเท่าที่ควร  กับกิจกรรมพิเศษที่ต้องกระทำหลายอย่าง  งานเรียนงานราชช่างมากมายจริงหนอ  แล้วจะเริ่มอันไหนก่อน  สับสนว้าวุ่น  แล้วจะเรียบร้อยสักอย่างไหมเนี่ย  ในความวุ่นวายที่ทำอะไรไม่ได้หรือทำได้ยาก  ทำให้เกิดข้อคิด  ถ้าเรามัวว้าวุ่นจะวุ่นไม่รู้จบอยู่อย่างนี้  ต้องเริ่มไหม่  เริ่มด้วยการจัดลำดับอย่างมีสติ  อะไรควรทำก่อนทำหลัง  รันโปรแกรมออกมาก่อนตามลำดับความเร่งด่วน  อบอุ่นใจที่คณะครูร่วมกันทำงานเป็นอย่างดี  เหนียวแน่น  มาทำงานกันเองโดยไม่มีปิดเทอมขณะที่เราไปศึกษาดูงาน ณ ต่างประเทศ  ต้องขอบคุณตรงความโชคดีตรงนี้  นี่แหละเป็นกำลังใจในการทำงานทั้งงานและเรียน  คงต้องฮึดให้สู้แล้วล่ะ  ทุกอย่างก็น่าจะผ่านไปด้วยดี  ด้วยความมุ่งมั่นในงานที่ต้องมีประสิทธิภาพ  การก้าวไปข้างหน้าที่คุณภาพทางการศึกษารออยู่  ถ้ามัวสับสนอยู่อย่างนี้ไม่เกิดผลสำเร็จแน่นอน  อยากบอกทุกคนท่ามกลางจิตใจข้าพเจ้าก็ยังอ่อนล้าอ่อนแรงนี้ว่า...สู้ต่อกันเถอะ  เมืองไทยแม้จะร้อน  ก็ขอให้ร้อนด้วยไฟแห่งความมานะพยายามที่จะมุ่งมั่นฟันฝ่าอุปสรรคแห่งวงจรการทำงานด้วยกัน....จงสู้และก้าวต่อไปร่วมกัน...กับผู้ใฝ่ในการทำงานอย่างไม่หยุดยั้ง...สักวันรางวัลชีวิตต้องมีมาสมดังใจท่านคิดอย่างแน่นอน...สู้ด้วยกันนะ.....หมู่เฮา....

จากนิวซีแลนด์

24 เมษายน - 8 พฤษภาคม 2554  ท่องภาษา ณ ประเทศนิวซีแลนด์  ไม่ง่ายเลยกับการฟังภาษาท้องถิ่น มีความเพี้ยนในสำเนียงค่อนข้างสูง  แต่ด้านการเรียนรู้ด้านภาษาดีมาก  ครูที่สอนจะพยายามและเอื้อต่อการให้เราได้เรียนรู้อย่างเข้าใจในภาษาระยะเวลาสั้น ๆ ทำให้เรากล้าที่จะพูดกับ Host เจ้าของที่พักเพื่อฝึกภาษาซึ่งเอื้อต่อการเรียนรู้ที่ดีมาก  ทำให้กล้าฟังกล้าโต้ตอบอย่างไม่เคอะเขิน  เพราะถ้าเขาฟังเราไม่เข้าใจเขาจะโทษที่ตัวเขาเองว่าทำไมฟังเราไม่เข้าใจ  จะตำหนิตัวเองมากกว่า  เราจะไม่ผิด ทำให้เรามั่นใจ  ยิ่งเราบอกว่าเราสามารถพูดอังกฤษได้น้อย  เขาจะพูดช้า ๆ กับเราสื่อสารด้วยคำง่าย ๆ เพื่อการเข้าใจที่สุด  การดูแลดีมาก  จะได้ภาษาไปในตัวและเรียนรู้ขนบธรรมเนียมไปด้วย  ถ้าเรามีความพยายามที่จะเรียนรู้และมีความกล้าเราก็จะมั่นใจและโต้ตอบภาษาได้ทันที  ดังนั้นการไปศึกษาดูงานต่างประเทศนอกจากจะรู้จักประเทศที่เราไปแล้วเราจะได้ความมั่นใจในด้านภาษากลับมาด้วย  มีคนไทยและชาติอื่น ๆ มาเรียนมากมาย  หากท่านใดสนใจจะไปฝึกภาษาโดยตรงหรือส่งบุตรหลานไปฝึกภาษาจะมีค่าใช้จ่ายในเบื้องต้นอยู่ที่  130,000  บาทต่อเดือนเพือ่การไปเรียนภาษาที่เมืองโอ๊คแลนด์  และ  1  เดือนถ้าเรามีความรู้ด้านภาษาอยู่บ้างแล้ว  จะคล่องแน่นอน เพราะคุณครูจะสอนจริงจังมาก  ระดับฝีมือ  ขอบคุณโอกาสจากการศึกษาระดับปริญญาโท  ปริญญาเอก  ทำให้ชีวิตมีคุณค่าดังที่หวังและจะนำมาประยุกต์ใช้ให้ดีที่สุด...กับด้านภาษาอังกฤษเพื่อพัฒนาตนเองของข้าพเจ้า......ประทับใจและภูมิใจอย่างที่สุด...แล้ว

ผู้นำ ผู้ตาม

        ผู้นำทางการศึกษา คือผู้บริหาร ที่เราเข้าใจกัน ผู้ตามก็คือ ผู้ที่ทำงานร่วมกัน คณะครู นักการ ครูธุรการ ครูพี่เลี้ยง พนักงานราชการ รวมไปถึงอัตราจ้าง บทบาทผู้นำ คือ ต้องนำทางสู่เป้าหมายทางการศึกษา ต้องประคับประครองคุณภาพทางการศึกษาไม่ให้เดินหลงทาง ผู้ตามร่วมปฏิบัติตาม แต่ในการปฏิบัติตามบางครั้งก็มีจุดสะดุด มาจากความไม่เข้าใจในการทำงาน มอบงานอย่างไม่เข้าใจ  ทำงานแบบไม่เข้าใจ  ต่าง ๆ นานา  แล้วตรงไหนจะเข้าใจ ถ้าเราไม่เข้าใจในบทบาทเสียก่อน คนเราหากเข้าใจบทบาทว่าเรามีบทบาทอย่างไร เราสามารถที่จะทำงานโดยไม่มีผู้บริหารก็ได้ ถ้าเข้าใจในการทำงานดีพอ......แต่ไม่เป็นอย่างงั้นเสมอไป  เพราะบางคนอาจหมายถึงผู้บริหารเอง  ตัวผู้ปฏิบัติเองไม่เข้าใจบทบาทที่ดีพอ บางท่านชอบบอกชอบสอนผู้บริหาร เป็นทิศทางย้อนศร ถ้าสร้างสรรค์แล้วคงไม่มีใครว่าได้ แต่ทำไมเราไม่คิดมุมกลับ ว่าการปฏิบัติงาน ปฏิบัติตน เราต้องฟังนโยบายก่อนว่าเป็นอย่างไร เราถึงจะวางบทบาทตนเองได้ถูก และการทำงานที่เป็นแบบอย่างที่ดี  การเสนอความคิดเห็นที่อยู่ในกรอบ การมีสัมมาคาวะต่อผู้นำ การอ่อนน้อม การทำตาม คิดว่ายังไม่เป็นการเชยจนเกินไป ยังใช้ได้ดี เพราะการปฏิบัติงานเช่นนี้เป็นการทำงานอย่างมีเสน่ห์  ทำงานอย่างมีความสุข  ความคิดเห็นที่แตกต่างต่างคนต่างถกเถียง คนกลางที่แต่งตั้งมาบริหารมาดูแล คือ ผู้นำ ผู้ตามหากคิดเห็นแบบเชื่อมั่นในตนจนมองข้ามความเป็นกรอบเป็นนโยบายอยู่ตลอดเวลา  ถามว่าเราจะแล่นเรือแห่งคุณภาพทางการศึกษาไปทางไหน หากคุณไม่มั่นใจในผู้นำ ไม่ศรัทธาในผู้นำของคุณ ครูใช้คำว่าสอนกับนักเรียน  ผู้นำสอน อบรม ชี้แนะ แลกเปลี่ยนประสบการณ์กับผู้ตาม ตามครรลองนโยบายและการปฏิบัติที่เขาได้ผ่านการอบรมมาระดับหนึ่ง  ผู้ตามมีสิทธิในการเสนอความคิดเห็นได้หลากหลายแต่ภายใต้กรอบที่ควรต้องปฏิบัติร่วมกันที่เรียกว่านโยบาย  หากใช้คำเพี้ยนจากเสนอเป็นสอนผู้นำ...ท่านมั่นใจใช่ไหมว่าท่านมีแบบอย่างที่เป็นเสน่ห์มากพอจะสอนเขาได้.....ลองหยุดคิดให้ดี....เพราะบทบาทผู้นำ...ผู้ตาม...ถูกกำหนดไว้เป็นอย่างดี...ผ่านการอบรมหลายสนามทุก ๆ คน ทั้งผู้นำและผู้ตาม  ความคาดหวังลึก ๆ ก็เพียงเราเข้าใจบทบาทหน้าที่ซึ่งกันและกัน...งานและเป้าหมายการศึกษาก็อยู่ไม่ไกล....หรอกท่าน.......ขอให้ทำงานอย่างมีเสน่ห์ทั้งในกรอบและนอกกรอบงานที่ท่านจะเดิน....ก็..O.K...แล้ว...

เสียงปืน..กับเป้าหมายทางการศึกษา

            เสียงผู้คนอพยพ...หนึ่งในจำนวนนั้นมีเราด้วย...ใครจะชอบเสียงปืน..เสียงระเบิด...เสียงเครื่องบินนานาชนิดที่บินเวียนวนอยู่.....ชีวิตต้องรักษาทุกคน  แต่รักษาเพื่ออะไร...ถ้าไม่ใช่เพื่อเป้าหมายทางการศึกษาที่ทุกวันนี้เราต้องสอนกันท่ามกลางเสียงปืนที่อยู่รอบข้าง....วันดีคืนดีไม่ทราบว่าจะเกิดอะไรขึ้น....ภาพที่มองเห็น...เป้าหมายที่สำคัญ...พ่อแม่ไม่อยากให้ลูกมาโรงเรียน..ด้วยความเป็นห่วงในชีวิตของเด็ก ๆ....เมื่อมาเรียน...ได้เป้าหมายตรงที่..สอนไม่เต็มวันต้องเอาเวลาไปเตรียมพร้อมกับสถานการณ์ที่สามารถเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา...ทั้งกับนักเรียน..กับคณะครู...เราก็ต้องปลอดภัยไว้ก่อน..จริงไม๊....ฝ่ายตรงข้ามส่งเสียงปืนก็ย่อมมีเป้าหมายของเขา....เสียงปืนของเราก็มีเป้าหมายได้ต่าง ๆ นานา....แต่ท่ามกลางเสียงปืนเช่นนี้เป้าหมายทางการศึกษาจะอยู่ตรงไหน...ท่ามกลางความตระหนกตกใจของครู..ผู้สอน...นักเรียน..ผู้เรียนที่เรียนแบบไม่มีสมาธิ...ไม่มีความสุขเลย...เวลาที่เขาเคยเล่นกลางแจ้งซึ่งเป็นวิชาสร้างปฏิสัมพันธ์ทางสังคมมนุษย์..เป็นพื้นฐานการใช้ชีวิต...มีเวลาน้อยลง ๆ ...ตามสถานการณ์...สงสารเขาจัง...เรียน...เล่นไม่เต็มที่.....หากการศึกษามีความมหัศจรรย์อยู่บ้างก็อยากจะภาวนาให้...เสียงปืนจงเป็นเสียงของการสนทนาที่ดีต่อกัน...เปลี่ยนเป้าหมายของการรบราฆ่าฟัน...เป็นเป้าหมายในการสร้างมิตรไมตรี..สร้างคุณภาพทางการศึกษาร่วมกันจะดีกว่า...แล้วเปิดเทอมหน้าโรงเรียนข้าพเจ้าต้องรองรับการประเมินภายนอกรอบสาม....ถามว่าท่านผู้ประเมินจะยึดค่าเฉลี่ย...หรือการผ่านเกณฑ์มาตรฐาน.....หรือเกณฑ์ตามสถานการณ์.....ถ้าเป็นเกณฑ์หลังสุดเราเตรียมการเรียบร้อยแล้ว...และเชื่อมั่นว่าผ่าน..แน่นอน!.......ถ้าเป็นเกณฑ์อื่นเราต้องพัฒนากันขนานใหญ่ว่าเป้าหมายทางการศึกษาเราต้องยึดปลายเสียงปืนที่ดังสนั่นจุดไหนกันแน่...เราเดาไม่ถูกเพราะมีมากเหลือเกินและมีอยู่ตลอดเวลา...เราไม่มีจิตใจที่นิ่งพอจะค้นหาจุดที่แท้จริงได้....เพราะเสียงปืนกับเป้าหมายทางการศึกษาไปด้วยกันไม่ได้เลย.....พระเจ้า!

ปลาช่อนระดับชาติ

           เข้าใจว่าต้องเป็นความประทับใจของผู้สร้างผลงานชิ้นนี้แน่นอน...อาจจะมาจากความสามารถในการจับปลาช่อนตัวใหญ่ที่หลบซ่อนในกิ่งไม้มาได้   หรือไปเห็นภาพปลาช่อนที่ชอบอาศัยอยู่ในตอไม้  หรือนี่คือสื่อที่ต้องการถ่ายทอดความรู้สึกความเป็นธรรมชาติ  หรือ......อีกมากมายที่เราจะคิด...แต่เป็นภาพที่บ่งบอกถึงความสามารถในการคิดที่สร้างสรรค์...ความเป็นธรรมชาติที่เป็นจริงได้อย่างเหมาะสมกลมกลืน...สมจริงสมจัง....เป็นภาพ....แต่ดูมีชีวิตจิตใจที่แท้จริง.....ทำได้ไง...น่าทึ่งในฝีมือ...ในความคิดที่แยบยน....เป็นความคิดที่สร้างสรรค์กลั่นมาจากความรู้สึกจริง ๆ ........จนสามารถชนะใจคณะกรรมการระดับประเทศได้...ขอยกย่องชมเชยและขอปรบมือให้ดัง ๆ .......ในรางวัลอันทรงเกียรติในครั้งนี้....รางวัลชนะเลิศระดับชาติ......ศรีสะเกษเขต 4  อีกแล้วที่ทำได้......มองเห็นว่า.....ความรับผิดชอบของคุณครูผู้ฝึกซ้อมนักเรียนจนได้รับรางวัล....มองเห็นผู้บริหารที่มีการจัดการเป็นเลิศเพราะกว่าจะถึงจุดนี้คงเหนื่อยไม่ใช่น้อย...ท่านทำได้สำเร็จแล้วล่ะ...ขอแสดงความยินดีกับท่านด้วย...สุด...สุด....และมองเห็นผู้อำนวยการสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาศรีสะเกษเขต 4  รองผู้อำนวยการเขตฯทุกท่าน....ศึกษานิเทศก์  เจ้าหน้าที่ทุกท่านที่เกี่ยวข้องได้ให้กำลังใจมาโดยตลอด.....ซาบซึ้งใจในครั้งนี้ขอมอบให้แก่..โรงเรียนบ้านสวนกล้วยเต็ม ๆ รวมไปถึงทุกเหรียญทุกรางวัลที่ได้มาด้วยฝีมือและศักดิ์ศรีจริง ๆ ...เรา...ฐานะสมาชิกเขต 4  ...บอกคำเดียวว่า......"ปลื้ม"....และจะขอเป็นเสี้ยวหนึ่งในการพัฒนาคุณภาพการศึกษาเช่นกัน.......ขอบคุณอีกครั้งกับแบบอย่างที่เป็นกำลังใจซึ่งกันและกัน................ 

นักเขียนอิสระ...กับกำลังใจที่มอบให้กับทุกคน

           ขอขอบคุณทุกท่านที่แวะชมและอ่านบทความ...จากนักเขียนอิสระ......เป็นสิ่งที่ต้องการเขียนเพื่อส่งกำลังใจให้กับผู้ปฏิบัติงานทุกท่าน....ท่านที่ผ่านมาพบก็เสมือนเป็นกำลังใจให้กับผู้เขียนมือใหม่คนนี้เช่นกัน....คือรับรู้...รับทราบในความคิด....ความรู้สึกจากมุมมองเล็กๆ ที่ต้องการสะท้อน....แลกเปลี่ยน...มากกว่า....ผิดถูกก็สะท้อนโต้ตอบได้อิสระเช่นกัน....อย่างน้อยก็คือความจริงใจนั่นเอง....ขอบคุณมากที่เพื่อน(เรียกว่าเสี่ยวใช่ไหมที่ผูกแขนและเป็นเพื่อนที่รักและจริงใจต่อกันเสมอไม่เปลี่ยนแปลง...)  ได้ติดตามให้กำลังใจเสมอมา....ขอบคุณจริง ๆ.....ไม่ค่อยได้พบกัน...แต่พบกันทีไร...ใบหน้าของเพื่อนจะยุ่งไปด้วยงานที่บริการและช่วยเหลือเพื่อนครูเราด้วยเสมอ....อย่างไงก็รักษาสุขภาพด้วย..เพราะเราเป็นคนเพื่อส่วนรวม.....เวลาของเราจะมีเพื่อคนอื่นมากกว่าตนเองเสมอ...เหมาะสมกับบุคลิกเรา...ที่เขาไว้วางใจแล้วล่ะ.....น้อยคนที่จะมาถึงจุดนี้ได้.....ท่านทำได้แล้วและจะทำได้ต่อไป.....เชื่อมั่นเช่นนั้น..และขอเป็นกำลังใจให้กับเพื่อน..เสี่ยว...คนนี้เสมอ....

             กล้วยไม้ออกดอกช้า...ตะไคร้นั่นหนามิใคร่เห็นดอก...ตะบองเพชรใบเล็กแหลมอยู่ได้บนทะเลทรายมาแรมรอน.......ความดีของบุคคลย่อมผุดซ้อนแผ่ขยายได้.....ด้วยอาสา...บริการอย่างมุ่งมั่น  จริงใจ  มั่นคง.....เสมอแล.....